Performans Toplumunun Yalnızları

Doğarken yalnız olup olmadığımı hatırlamıyorum ama doğururken yalnızdım. Büyürken yalnız değildim ama annem yalnız mıydı hatırlamıyorum. Şimdi hem ben yalnızım hem çocuğum. Baba(m), komşum, büyük ailem bu işin neresine ne kadar dokundu, onu hiç bilmiyorum. Disiplin toplumundan performans toplumuna geçerken insan, Byung-Chul Han’ın ifadesiyle “hiçbir şey yapmadığından hiç bu kadar faal, kendisiyle baş başa kaldığında hiç bu kadar az yalnız olmamıştı.” Çocukluğun, ailenin, toplumsallığın anlamı bir bir değişirken yalnızlığın da değişti elbette. Asla yalnız kalamayan yalnızlar toplumunda çocukluk da çocuk yetiştirmek de yalnız bir iş. Şimdi şu soruyu etrafımdaki annelere sorsam; yalnız mısınız, desem çoğunluk evet cevabını verecektir. Ebeveyn olma hâli tamamen annelerin sırtına yüklenmiş durumda. Çocuğun eğitimi, annelerin boynuna asılmış ve orada bırakılmış.

… Devamını Dergiden Okuyunuz.