Varoluşun Gerçeğidir YALNIZLIK

Delphi’deki Apollon Tapınağı’nın girişinde yaklaşık üçbin yıl önce yazılmış bir Yunan vecizesi vardır. Neredeyse varoluş kadar eski bir söz; “Gnothi seauton” yani “Kendini bil.” İnsanın anlam arayışının ilk adımı ve tamamlayıcısıdır bu söz, ilk adım kendini tanımakla başlar. Kafka’ya neden üzülüyorsun? Hiçbir eksiğin yok, demişler. Evet demiş Kafka, “Hiçbir eksiğim yok, kendimden başka...” Yaşamın tamamlayıcısı olarak dış dünyayı gören, üzüntünün dış dünyadaki eksiklikten kaynaklandığını zanneden bilince ait bir soru bu. Oysa Kafka “Ne de olsa iç dünyadır kurulan; dış dünya bir madde yığınından başka nedir ki?” diyordu. Dış dünyanın tamlığı değildir insanın arayışı, dolayısıyla üzüntü de dış dünyandaki eksiklik değildir. Kendini bilmenin bedelidir bu. Kendinden eksik kalmanın, uzak kalmanın bedeli... Bu yüzdendir ki kendine gidilecek yola hüzünle başlanır ve daima yalnız... İnsanın kendini bilmesi ve kendini fark etmesi için yalnızlığa ihtiyacı vardır. Yalnızlık şarkılara, şiirlere, filmlere ne çok konu olmuş. Tam anlatılamamış, herkes meşrebince, yaşadığınca demeye çalışmış. Çoğunda hüzün ve melankoli beraberlik etmiş. Tanımlaması pek de kolay değil; hem çok öznel bir yaşantı olmasından ötürü hem de yalnızlık deyince anlaşılan durumdan ötürü. Zira kimsesizlik olabildiği gibi, tek başınalık da olabilir.

… Devamını Dergiden Okuyunuz.